مروری بر مکانیسم‌های زمینه‌ساز عوارض در مدیریت نارسایی مزمن کلیوی

نارسایی مزمن کلیوی (CRF) شایع‌ترین مشکل بهداشت عمومی در سراسر جهان در میان جمعیت سالمندان است. علت اصلی نارسایی مزمن کلیوی، آسیب کلیه است. بر اساس سرعت فیلتراسیون گلومرولی (GFR)، پنج مرحله برای نارسایی مزمن کلیوی وجود دارد و مرحله 5 (با GFR کمتر از 15 میلی‌لیتر در دقیقه بر 1.73 متر مربع) اغلب بیماری مرحله نهایی کلیه (ESRD) نامیده می‌شود. در نارسایی مزمن کلیوی، به دلیل اختلال در عملکرد کلیه، توکسین‌ها (سموم) و آب اضافی تجمع می‌یابند. دیالیز روش ترجیحی برای درمان بیماری مرحله نهایی کلیه و حذف سموم انباشته شده از بدن است. خطر قلبی عروقی مرتبط با دیالیز در بیماران تحت دیالیز 10 تا 20 برابر بیشتر از افراد طبیعی است. کلیه‌های ملتهب و فرآیند دیالیز همچنین عملکرد اندوتلیال را تحت تأثیر قرار داده و خطر فشار خون بالا و مشکلات قلبی را تشدید می‌کنند. بنابراین، هم پزشکان و هم بیماران باید از پیامدهای انجام دیالیز آگاه باشند. نیاز فوری وجود دارد که بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیوی در مورد واقعیت‌های بیماری، داروها، عادات غذایی و اقدامات مختلف مورد نیاز برای مدیریت این عارضه و داشتن یک زندگی عادی آموزش ببینند. این مقاله تلاش می‌کند تا مکانیسم‌هایی را که می‌توانند منجر به عوارض قلبی عروقی و سایر عوارض در میان بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیوی تحت دیالیز شوند، مشخص کند.